Αναρτήσεις

Μια απάντηση στον κύριο Ανδρέα Πετρουλάκη για το άρθρο του «Εναν Αρκά στα μέτρα μας»

Εικόνα
Διαβάζοντας το άρθρο που έγραψε ο Ανδρέας Πετρουλάκη στο Protagon στις 4 Ιουλίου (http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/enan-arka-sta-metra-mas-44341439400 ) σε σχέση με τον Αρκά, αισθάνθηκα να ξαναμπαίνει το θέμα "τέχνη για την τέχνη". Θεωρώ ότι ο κ. Πετρουλάκης αγνοεί το ρόλο που παίζουν οι κοινωνικές συνθήκες στην διαμόρφωση της, καθώς και στο επηρεασμό του καλλιτέχνη. Όπως φαίνεται επίσης ότι αγνοεί ότι και η ίδια η τέχνη με την σειρά της επηρεάζει τις κοινωνικές συνθήκες και τις διαφοροποιεί.
 Όταν ο κύριος Πετρουλάκης γράφει ότι «  Όσο μοναχική είναι η δημιουργία ενός σκίτσου, άλλο τόσο μοναχική είναι και η ανάγνωσή του», μας βάζει σε σκέψεις. Εδώ η έννοια της μοναχικότητας, έχω την εντύπωση, ότι δεν έχει να κάνει με την εικόνα του μοναχικού σχεδιαστή μπροστά στο σχέδιό του.  Αυτή η μοναχικότητα δεν υφίσταται στην ουσία. Ο καλλιτέχνης ποτέ δεν είναι μόνος του στο βαθμό που καβαλάει μέσα του όλη την κοινωνία. Στο βαθμό που τα δεδομένα αυτής της κοινωνίας τα επεξεργάζ…

«Το πλήθος βλέπει οπτασίες» ή ο Διονύσης «δολοφονεί» τον Νιόνιο

Εικόνα
Τελευταία ο κ. Σαββόπουλος έχει καταφέρει με την στάση του να μιλάνε όλοι για αυτόν. Το θέμα είναι ποιος είναι ο κ. Σαββόπουλος και τι συμβολίζει σαν πολιτικό υποκείμενο και σαν καλλιτέχνης σε αυτή την χώρα;

Κατ’ αρχάς σαν υποκείμενο, θεωρώ ότι ήταν και είναι πάντα τοποθετημένο πολιτικά. Σαν καλλιτέχνης φαίνεται ότι θέλει να μιλούν γι αυτόν και καλά κάνει. Επίσης φαίνεται ότι όσο περισσότερο μιλάει τόσο κερδίζει χρήματα και πραγματοποιεί αυτό που έλεγε  στο Μπάλο «θέλω πλούσια και ελεύθερη ζωή».
Ο κ. Σαββόπουλος ήταν ο κατ’ εξοχήν βιωματικός τραγουδοποιός. Ο εαυτός του, τα βιώματά του αποτελούσαν το εργαλεία της τέχνης του. ¨Γι’ αυτό το λόγο  ήταν και είναι πάντα πολιτικοποιημένος. Ακολούθησε μια προσωπική οδό που έφερε κάτι καινούργιο και πρωτόγνωρο, που βρήκε γρήγορα την θέση του σαν μοναδικό. Έδειχνε με την στάση του και ίσως ακόμα δείχνει, την διασφάλιση της προσωπικής του πραγματικότητας ενάντια στην εξαναγκαστική πραγματικότητα των διάφορων κινημάτων. 
Θεωρώ ότι ήταν - και ίσως ε…

Ο Ντάνος και το SURVIVOR, ή ο Παίχτης και το Σύστημα

Εικόνα
. Το σύστημα
Το SURVIVOR  σαν παιχνίδι, είναι όπως όλα τα τηλεοπτικά παιχνίδια που χρησιμοποιούν του θεατές προσφέροντας τους μια πρόσκαιρη αναγνωσιμότητα. Όμως το  SURVIVOR  από την φύση του έρχεται περισσότερο από τα άλλα, να ακουμπήσει την καθημερινότητα σε κοινωνικό, ψυχολογικό, ερωτικό, πολιτικό και το σημαντικότερο, σε οικονομικό επίπεδο. Το SURVIVOR  είναι η κατασκευή της σύγχρονης αρένας όπου οι παίχτες καλούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσης. Είναι ένα παιγνίδι πολλαπλής βίας η οποία αλλάζει τρόπους και μορφές. Σαν προσπάθεια αναπαραγωγής της πραγματικότητας δεν είναι  αληθινό.

¨Όπως είχα γράψει σε ένα άλλο άρθρο μου - (https://kerentzis.blogspot.gr/2017/03/survivor.html) - έχουμε να κάνουμε με μια κατασκευασμένη αλήθεια η οποία σαν κατασκευή… είναι ψεύτικη. Είναι ένα πολεμικό παιχνίδι που όπως όλοι οι πόλεμοι αποσκοπούσαν, αποσκοπούν και θα αποσκοπούν στο κέρδος μέσα από την εξολόθρευση του αντιπάλου.Άρα το SURVIVOR αποτελεί την μικρογραφία της σύγχρονης κο…

Το ζευγάρι, ή... επιβίωση της συμβίωσης

Εικόνα
Το ζευγάρι αποτελεί την κατασκευή ενός καινούργιου χώρου και χρόνου, ενός νέου τόπου και περιβάλλοντος που τα μέλη του το διαμορφώνουν συνεργατικά διαμορφώνοντας συγχρόνως και την μορφή συμβίωσις τους. Αφορά μια πολύπλοκη κοινωνική κατασκευή η οποία στοχεύει να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κάθε μέλους για επαφή, συναίσθημα, και σε γενικό πλαίσιο την αποδοχή που τόσο πολύ έχει ανάγκη. Έρχεται να συμπληρώσει αυτό που έμεινε άδειο από την σχέση με την μητέρα. Ο στόχος είναι η επανάληψη αυτής της ευτυχισμένης εποχής και η συνέχισή της. Η συνέχιση αυτού που είχε οικειοποιηθεί και χάθηκε με το πέρασμα του χρόνου. Όπως στην σχέση με την μητέρα αναδύθηκε ο εαυτός σαν παράγοντας διαμόρφωσης της, με στόχο την ικανοποίηση του, με τον ίδιο τρόπο και το ζευγάρι αποτελεί ένα χώρος/χρόνο ικανοποίησης του υποκειμένου.
Η σχέση με την μητέρα για το βρέφος και αργότερα το παιδί ήταν ένας επίμονος αγώνας επίπλευσις του υποκειμένου στην επιφάνεια της. Ο φόβος της αφάνισή του με την ολοσχερή επιβολή …

Ο Husserl θεμελιωτής της φαινομενολογίας

Εικόνα
Ο Edmund Husserl (1859-1938) γεννήθηκε στην Τσεχοσλαβακία και σπούδασε στο Βερολίνο και στην Βιέννη. Έλαβε το διδακτορικό του στα μαθηματικά και ειδικεύθηκε στην φυσική, την αστρονομία και την φιλοσοφία, ενώ χρημάτισε καθηγητής της φιλοσοφίας στην Freiburg. Ο Husserl υπήρξε μαθητής του Franz Brentano, από τον οποίον επείσθη περί της αξίας και της σημασίας της φιλοσοφικής ζωής και εμπνεύσθηκε για την ανάπτυξη της επιστήμης της φαινομενολογίας. Ο ιδρυτής της φαινομενολογίας ουδέποτε έπαυσε να εκφράζει το σεβασμό του προς τον Brentano, τον δάσκαλό του, από τον οποίον πήρε την βαρύτητα των λόγων του, την ολόψυχη αφοσίωση στο έργο του, αλλά και την πατρική μεταχείριση των μαθητών του, την επιμονή και την τιμιότητα.
Ο όρος «φαινομενολογία» χρησιμοποιήθηκε και από άλλους, ωστόσο συνδέθηκε στενά με τον Husserl, ο οποίος ισχυρίσθηκε ότι οι πρόδρομοί του απλώς υπαινίχθηκαν ιδέες σαν τις δικές του. Επί πλέον αυτός έθεσε ως αφετηρία της φιλοσοφίας του την γνωσιολογία και όχι τη μεταφυσική. Ο Huss…

Μένουμε μαζί για τα παιδιά!!

Εικόνα
Στην μικρή μας χώρα αλλά και σε άλλες είναι δύσκολο να χωρίσει κάποιος. Ο χωρισμός αποτελεί ένα δυσάρεστο γεγονός από πολλές πλευρές. Η κοινωνική αναπαράσταση του “χωρισμένου” και περισσότερο της “χωρισμένης” περιλαμβάνει αρνητικότητα και δυσαρέσκεια προσδίδοντας την εντύπωση της αποτυχίας. Κοινωνικά ο χωρισμένος κουβαλάει την εντύπωση ενός υποκειμένου ασταθούς, εύκολου, ανυπόληπτου, το οποίο επηρεάζεται εύκολα και στο οποίο δεν μπορούμε να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη. Αν αναφερθούμε στην γυναίκα τότε η χωρισμένη, την οποία παλιά την ονομάζαμε και “ζωντοχήρα”, εκτός όλων των άλλων, αποτελεί το αντικείμενο σεξουαλικών προβόλων του αντρικού πληθυσμού και όχι μόνο. Πολύ σπάνια ο χωρισμός εκλαμβάνεται ως δυναμικότητα και αποφασιστικότητα απέναντι στη πραγματικότητα. Πολύ δύσκολα αντιμετωπίζεται σαν μια δυνατότητα του υποκειμένου να ελέγξει την ζωή του. Σαν μια ικανότητα να καθορίσει και να επιβληθεί στην πραγματικότητα που τον αφορά. Να “ακούσει” και να υπερασπιστεί το συναίσθημά του. Εκτό…